Gisteren een jaar geleden vertrokken wij uit Nederland. In eerste instantie naar onze tussenstop in Denemarken, om uiteindelijk begin juni in Zweden aan te komen. Deze blog is een afrondende. We kijken zowel terug als vooruit en laten het voor daarna hierbij. Waarom? Niet omdat ik het niet leuk vind, vooral omdat het nieuwe ervan af is. Voor ons gevoel zijn wij een Nederlands gezin in Zweden dat woont, werkt, sport en een sociaal leven heeft. Eigenlijk niet zoveel (en tegelijkertijd heel veel) anders dan in Nederland. De meeste eerste keren zijn geweest en in Nederland deelde ik ons leven ook niet. Roos zei het vanmorgen wel treffend: anders word je nog vlogger in plaats van blogger, waarop mijn antwoord nee bedankt zou zijn :).
Onze laatste blog schreef ik eind maart, vårvintertijd. Inmiddels is het hier volop zomer. De bermen staan vol met wilde bloemen. Van wilgenroosjes tot rode klaver en van boterbloemen tot lupine. De kleuren wit, geel, roze en paars voeren de boventoon. De dagen zijn lang. Om precies te zijn kwam de zon vandaag om 03.42u op en gaat om 22.09u onder. Ter vergelijking: dat is 1u39 eerder dan in Ooij en ’s avonds 23 minuten later. Echt helemaal donker wordt het ook niet meer ’s nachts.
De lange avonden met het zonlicht wat dan invalt onder onze overkapping, zijn mooie momenten om samen te mijmeren en terug te kijken naar het afgelopen jaar. Het gevoel dat bij ons beiden overheerst is: we hebben het ‘gewoon’ gedaan! En het heeft nog beter uitgepakt dan we ons van tevoren hadden kunnen wensen. Noor en Siem die zo goed in hun vel zitten, het zo goed doen en veel kompisar hebben gemaakt, ikzelf die sinds een aantal maanden zelfstandig spreekuur draai in het Zweeds en het plezier in het huisartsenvak voor een groot deel heb teruggevonden, Floris die recent zijn B2 taalexamen haalde, een prachtig huis, een fijne sociale kring van buren, een aantal Nederlandse gezinnen en voorzichtig aan ook wat Zweedse gezinnen. Wat ons het meest is tegen gevallen? Het niet hebben van een sociaal netwerk wat heel dichtbij je staat. Het niet zo makkelijk even om hulp kunnen vragen binnen dat netwerk, om oppas, om raad. Zo kunnen we bijvoorbeeld de kinderen niet bij de opvang brengen als we zelf vrij zijn, wat maakt dat klussen vooral op de avonduren aankomt. Toch zien we ons voorlopig niet verhuizen. Eigenlijk is het enige nadeel dat jullie zo ver weg wonen!
Zweden is zo’n mooi en fijn land. Inmiddels heb ik aardig wat mensen gesproken die nog nooit in Zweden geweest zijn, maar er wel een beeld van hebben: het is alleen maar bos, het is er zo donker en om nog maar niet te beginnen over de muggen….
Onze eigen ervaring is zo anders. In het zuiden vind je glooiende akkers, uitgestrekte velden en landbouwgebieden die soms doen denken aan Denemarken of Noord-Duitsland. Naarmate je verder naar het noorden reist, maken de open landschappen steeds meer plaats voor bossen, meren en rivieren. In Dalarna, waar wij wonen, lijkt de natuur vaak de hoofdrol te spelen. Dichte naaldbossen worden afgewisseld met glinsterende meren, rode houten huizen en kleine dorpjes die verspreid liggen in het landschap. Verder naar het noorden worden de afstanden groter en de bossen uitgestrekter. In Zweeds Lapland gaat het landschap langzaam over in een ruiger gebied met bergen, hoogvlaktes en uitgestrekte wildernis. Daar kun je uren rijden zonder veel bebouwing tegen te komen. Ook de kustgebieden hebben hun eigen karakter. Langs de oostkust liggen duizenden eilanden en scheren, terwijl de westkust bekendstaat om haar rotsachtige kustlijn en vissersdorpjes. Wat ons misschien nog het meest opvalt, is hoeveel water er overal aanwezig is. Meren, beken, rivieren en kustwateren zijn bijna altijd onderdeel van het uitzicht. Het geeft Zweden een open en ruimtelijk gevoel dat moeilijk te beschrijven is totdat je het zelf ervaart. De muggen zijn ons ook erg mee gevallen, direct aan het water zijn ze er in groten getale op de late avond, maar verder laten ze ons tot nu toe meestal met rust.
De afgelopen periode hebben we nog twee ‘eerste keren’ meegemaakt. De eerste keer Valborg en de eerste keer belastingaangifte in het buitenland. Valborg is een lentefeest dat in de nacht van 30 april op 1 mei wordt gevierd. Het is een traditie waarbij de komst van de lente verwelkomd wordt. Door het hele land worden grote vreugdevuren aangestoken, komen buurtbewoners samen en wordt er gezongen. 1 mei is vervolgens de dag van de arbeid, een nationale vrije dag. Tweede Pinksterdag is hier in tegenstelling dan weer niet vrij.
De eerste keer belastingaangifte was vrij omslachtig. In Zweden ging het gemakkelijk: er is eigenlijk nog meer voor ingevuld dan in Nederland. In Nederland moesten we het M-biljet invullen, een manier van aangifte doen voor mensen die niet het hele jaar in Nederland gewoond hebben maar er wel belastingplichtig zijn. Er bleek niets voor ingevuld, er moesten conserverende waarden van meerdere pensioenfondsen opgevraagd worden, we hadden natuurlijk een huis verkocht en in het buitenland een huis aangekocht. Conclusie: dat had wat voeten in de aarde en is in ons geval eens maar hopelijk nooit weer.
Daarnaast zijn we de laatste tijd veel bezig geweest met wat grotere projecten in de tuin. Inmiddels zijn we een grote trampoline, een lekker zandbak en een klätterställning (klimrek wat een soort combinatie is met een buitengym) rijker. Het ingraven daarvan bleek een taaie klus, met een bodem waarin vrijwel alleen maar grote stenen zaten. Gelukkig hadden de buren een pikhouweel. De spierpijn hebben we nog lang gevoeld, bedankt Paul voor de hulp! Komende week komt er als laatste nog een lekstuga. Een lekstuga is een klein speelhuisje, eigenlijk een soort miniatuurversie van een echt huis. Eindexamenleerlingen van de timmeropleiding in Falun hebben deze gemaakt. We hebben een aantal moestuinbakken waarin we ‘odlar’ (het zelf kweken). We hebben over enkele weken/maanden te kunnen genieten van aardappelen, wortelen, sla, tomaat, paprika en bonen. De bessenstruiken groeien volop en de rabarberstuik is groter dan ik zelf en schoot helaas in 1 dag ook flink door. Daarnaast is Floris langzaamaan verder aan het gaan in het gastenhuisje. Het isoleren is bijna klaar en momenteel is hij bezig met de tussenwanden en deurkozijnen.
Komende tijd krijgen we veel bezoek uit Nederland. We kijken erg uit naar de komst van Femke, Daan, Fenne, Charlotte, Roel, Yvet, Duuk, Hugo, Roos, Otto en Rijn. Superleuk om bij te kletsen en jullie ons leven en de omgeving te kunnen laten zien.
Eind juni doet Floris C1 examen. In de zomer heb ik 5 weken vakantie, een van de grote voordelen van het wonen hier. We zijn voornemens een uur of 5 noordelijk te trekken en twee gebieden aan te doen. Als eerste het gebied van de wildernisroute, een route van 500 km die volgens velen een van de mooiste in Zweden is, waarna we daarna horizontaal oversteken naar höga küsten: aan ruige kustlijn aan de Oostzee. Eind september zijn wij voornemens om met het hele gezin ca. 2,5 week naar Nederland te komen. Genoeg plannen en mooie vooruitzichten dus.
Dat was hem dan, det var det!
Bedankt voor het meelezen het afgelopen jaar. Heel leuk om jullie enthousiaste reacties te lezen en te horen op onze blog.
Vi ses!!
Eva & Floris, Noor, Siem en Charlie
Reactie plaatsen
Reacties