Team WINTER

Team winter, dat zijn wij!

Misschien wel het mooiste seizoen tot nu toe, alhoewel de zomer met het groen en de vele wilde bloemen en de herfst met zijn geel-oranje-bruintinten ook echt wel iets hebben. De winter in Falun voelt als een zachte stilte die zich over het landschap heen legt. De lucht is helder, koud en schoon. Overdag weerkaatst het zonlicht op het ijs en de sneeuw, wat alles laat glinsteren. ’s Avonds zakt de duisternis vroeg in en als de nacht echt helder is dan lijkt de hemel eindeloos: diepblauw, vol met sterren en als je geluk hebt ook het noorderlicht.

Een greep uit de vragen die wij vaak krijgen over de winter in Zweden:

• Is het niet vreselijk koud?
  In januari is het praktisch niet boven nul geweest. Op zijn koudst was het 's ochtends vroeg -28 graden, overdag zijn temperaturen tussen de -15 en -5 niet ongewoon. Vanwege de droge lucht en de weinige wind voelt die kou heel anders aan dan in Nederland. Het gevoel van het waterkoud hebben kennen we hier eigenlijk niet. Alhoewel skiën met -26 samen met Floris wel bevroren vingers en tenen veroorzaakte hoor, dan duren die liften toch net iets te lang....
  
  
• Hoe ervaren jullie de donkerte?
  21 december was natuurlijk de kortste dag waarbij de zon om 9.05u opkwam en om 14.45u onderging. Vandaag was zonsopkomst om 7.30u en zonsondergang om 16.50u. Dat betekent vandaag 3,8 uur meer licht/zon dan dat we hadden op 21 december. Daarnaast begon het op oudejaarsavond te sneeuwen en leven wij sindsdien in een witte wereld. Sneeuw weerkaatst natuurlijk veel licht waardoor het overdag een stuk minder donker aanvoelt dan op van die grauwe winterdagen op het moment dat er geen sneeuw ligt. Al met al is het ons erg meegevallen. Op dit moment ga ik alweer in het licht naar mijn werk en kom ik in het licht weer thuis.

• Hoe is het dagelijks leven, gaat alles trager?
  Dat valt eigenlijk wel mee. Natuurlijk rijdt iedereen langzamer bij hevige sneeuwval, maar verder gaat het leven eigenlijk gewoon door. De hoofdwegen zijn sneeuwvrij gemaakt, op de kleinere wegen worden steentjes gestrooid. We rijden op speciale winterbanden met dubbar (spikes) waardoor je veel betere grip hebt. Ijzelen doet het weinig en glad is het ook bijna niet, omdat dat temperaturen deze winter steeds onder het vriespunt liggen. Krabben hoeven we ook maar zelden te doen omdat er nauwelijks ijsvorming is op de ruiten door de droge kou.
  Toch past het leven zich ook aan, aan het seizoen. Het meer voor ons huis is dichtgevroren en daarop licht een laag sneeuw. Er is een baan geveegd en er wordt volop geschaatst, gewandeld en gelanglauft op het meer. De Zweden verplaatsten zich ook op een spark op het ijs, een soort step met 2 lange ijzers waar voorop iemand kan zitten. Langlaufen wordt ook veel in het bos gedaan en meerdere boeren maken op hun glooiende akkers een spår voor alle längdskidåkare. Toen er rondom nieuwjaar een sneeuwdump was, langlaufde ik met Noor door onze straat. 
  Op de förskola wordt nog steeds veel buiten gespeeld. Bij de förskola ligt een schaatsbaantje en vanaf de leeftijd van 5 jaar leren de kids ook langlaufen. Daarnaast doen ze leuke proefjes met sneeuw en verven ze in de sneeuw met natuurlijke materialen. 
  
  
• Valt er ook te skiën?
  Jazeker. Wij wonen op een half uur rijden van Romme Alpin, een van de grootste skigebieden van midden-Zweden. Het is een familievriendelijk gebied met een aantal lopende banden, oefenliften en een aantal stoeltjesliften, met in totaal ongeveer 30 pistes. Verwacht geen spectaculaire vergezichten zoals in de Alpen. Je waant je meer in flink heuvelachtige bossen waarbij de langste afdaling 2,7 km lang is. We zijn super positief over dit skigebied. Vooraf wist ik niet wat ik me voor moest stellen bij deze relatief kleinere, niet hooggelegen gebieden maar je hebt echt het gevoel dat je lekker geskied hebt als je een dag in Romme bent geweest. Het fijne aan hier wonen is ook dat je geen week achter elkaar hoeft te skiën. We zijn inmiddels een aantal keer geweest en Noor heeft 2 keer een paar dagen les gehad. Heerlijk! Steesd als we er heen rijden zeg ik tegen Floris: bizar toch, dat we nu zo dichtbij een skigebied wonen dat we kunnen gaan wanneer we maar willen. 

Het jaar 2026 begon qua gezondheid wat minder voor ons hele gezin. Siem werd op oudejaarsavond ziek (magsjuka) en daarna volgde Noor, Floris en ik. Hier gaat in de winter vaak het calicivirus rond, in Nederland kennen we dat als Norovirus. Misschien was dat het wel: acuut, veel en heftig, laten we het daarop houden :). Toen iedereen weer hersteld was, moest ik flink aan de bak in verband met het C1-taalexamen. Half januari heb ik in 2 dagen examen gedaan. De eerste dag bestond uit een luistertoets, grammaticatoets, begrijpend lezen toets en een schrijfopdracht (een tekst van 400 woorden over de toegenomen antibioticavoorschriften in Zweden). Op dag 2 stond een presentatie op het programma over een zelfgekozen ziekte en een mondeling waarbij het onderwerp persoonlijkheid: nature of nurture was. Ondanks de zenuwen ging het gelukkig heel goed en ben ik geslaagd voor mijn C1-diploma! Inmiddels heb ik ook mijn legitimation ontvangen en mag ik als arts werken in Zweden. Heel bijzonder en ook wel tof!

Na mijn examen zijn Noor en ik een weekje in Nederland geweest. Wat een leuke ervaring was dat, eigenlijk was het elke dag feest. Van reizen met het vliegtuig tot iedereen weer zien en leuke dingen doen met elkaar. Bijzonder vond ik te ervaren dat Zweden eigenlijk al als ons thuis voelt. Ik had (gelukkig) helemaal niet het gevoel weer in Nederland te willen wonen en besefte me nog meer hoeveel natuur wij rondom ons heen hebben en dat de samenleving hier minder gehaast en gestresst is, en vooral hoe goed me/ons dat doet. 

Eenmaal terug in Zweden ben ik begonnen met werken op de vårdcentral in Säter, waar ik me goed op mijn plek voel. De collega’s zijn aardig, begripvol en behulpzaam en het is leuk (maar zeker ook wennen!) om zelf patiënten te zien. De anamnese gaat me in het Zweeds heel aardig af. De uitleg over aanvullend onderzoek en de beleidsfase gaat nog wat hakkelend en met versimpeld taalgebruik, maar patiënten vinden het tot nu toe eigenlijk alleen maar leuk en bijzonder door een Nederlandse dokter geholpen te worden die hier nog maar net werkt. En... weer in uniform. Iedereen op de vårdcentral draagt een witte broek, met een witte of blauwe blouse. Je ziet ook bodywarmers, een soort jurken (lange blousen), voor mijn gevoel een beetje de werkkleding die 20-30 jaar geleden in de Nederlandse ziekenhuizen gedragen werd.

Floris is inmiddels een kleine maand op weg met de taalcursus die ik net afgerond heb. Hij heeft een leuke groep en leert snel bij. En de kids, die genieten volop van het sleeën, het wandelen op het bevroren meer, het skiën en het schaatsen. Begin februari werd Noor 4 jaar en leerden we dat er hier wel gezongen wordt maar dat kinderen niet trakteren.

Ditmaal geen rubriek ‘wat we verder zoals meemaken’. De weken vullen zich met werk en taalcursus en de weekenden zitten vol met sleeën, schaatsen, langlaufen, skiën en wandelen. Bij deze de uitnodiging om de Zweedse winter volgend jaar zelf te komen ervaren in ons gastenhuisje, voor ieder wat wils zou ik zeggen! En uiteraard even goede vrienden als je denkt, mij niet gezien.... haha. 

Hej då!